Hapo

Dapat ikaw ang sasagip,

Sa tinig kong nawawalan ng himig.

Pero bakit iyong ipinagkait,

Kapatawarang ibinibigay kahit ng langit.

Nais mo’y laging umalingawngaw,

Sa silid nating pinatayan na ng ilaw.

Hindi ka ba napapaos?

O gustuhing ito’y matapos?

Hiling ko sana’y lumiban ka na,

Sa masalimuot at nakakatinik na katha.

Hindi ka ba napapagod?

Pagkatao ko’y hapo na sa malungkot mong hagod.

Maraming tanong na naghahanap ng kasagutan,

Ngunit hindi ko na sa’yo ito matagpuan.

Lahat ng pagsubok ng nakaraan,

Malinaw ko ng binibitawan.

Ayoko. Gusto ko. Magulo.

Mabigat. Masakit na sa ulo.

Sana’y matapos na ang kadiliman na mayroon tayo

At iwanan ang bawat isa sa’tin na natuto.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s